De regering-De Wever hervormt niet om antwoorden te bieden op crisissen, maar om een maatschappelijk model op te leggen.
Arizona heeft zichzelf uitgeroepen tot een hervormingsregering. In werkelijkheid is het een regering van obsessie. Een regering die hervormt om te hervormen, die snijdt om te snijden, die verzwakt om zogezegd te 'corrigeren'. Niet omdat het werkt. Niet omdat het het leven van mensen beter maakt. Maar omdat het past binnen een ideologie: een ideologie die de rol van de staat wil verkleinen, collectieve bescherming wil afbouwen, individuen wil disciplineren en solidariteit wil omvormen tot een permanente bron van wantrouwen.
En precies daar wordt de misleiding zichtbaar: de regering-De Wever hervormt niet om antwoorden te bieden op crisissen, maar om een maatschappelijk model op te leggen. Een model waarin steeds meer gevraagd wordt van wie al weinig heeft, en waarin steeds meer beschermd wordt wat al veel heeft. Een model waarin men spreekt over 'moed' wanneer gezinnen moeten betalen, en over 'realisme' wanneer het vooral niet de bedoeling is om privileges aan te raken.
Voor wie erin geloofde, moest besparingsbeleid de weg zijn naar herstel
Arizona werd ons verkocht als een noodzakelijke passage. Als een 'verantwoordelijke' kuur. Voor wie erin geloofde, moest besparingsbeleid de weg zijn naar herstel: meer vertrouwen, meer investeringen, meer groei. Een goed geolied verhaal: vandaag de broeksriem aanhalen om morgen weer vrijer te kunnen ademen.
Maar wat stellen we vandaag vast ?
Dat de economie slabakt. Dat de groei slabakt. Dat signalen verslechteren in plaats van verbeteren. En economische analyses, ver weg van politieke communicatie, bevestigen het: door de vraag af te knijpen, gezinnen te verzwakken en publieke investeringen af te remmen, ondermijn je de motoren van de activiteit zelf. Arizona saneert niet: het droogt uit.
Arizona is dus helemaal geen oplossing. Het is een misleiding.
En die misleiding steunt op een drievoudige ontkenning: een ontkenning van economische feiten, een ontkenning van sociale ongelijkheid en een ontkenning van de planetaire grenzen. Een drievoudige ontkenning die in werkelijkheid neerkomt op een drievoudig geweld: tegen de realiteit, tegen rechtvaardigheid, tegen de toekomst.
Ontkenning van economische feiten
Economisch gezien is Arizona tegenstrijdig tot in zijn eigen doelstellingen. Men beweert de groei te willen bevorderen, terwijl men tegelijk de voorwaarden voor die groei afbreekt. Men roept 'competitiviteit' in, terwijl men het economische weefsel van binnenuit verzwakt.
Men beweert de groei te willen bevorderen, terwijl men tegelijk de voorwaarden voor die groei afbreekt
België is geen abstracte economie. Ons land draait op de consumptie van gezinnen, op goed functionerende openbare diensten, op structurerende investeringen, op een minimum aan sociale zekerheid en vertrouwen. Wanneer je inkomens afknijpt, mensen in onzekerheid duwt en snijdt in essentiële budgetten, krijg je geen 'gezondere' economie. Je krijgt een zwakkere economie.
En terwijl men offers vraagt van de meerderheid, ontwijkt men zorgvuldig de echte hefbomen: fiscale rechtvaardigheid, de strijd tegen fraude, een eerlijke bijdrage van de hoogste inkomens en grote vermogens. De ideologie van Arizona is eenvoudig: laten betalen onderaan, beschermen bovenaan. En dat vervolgens 'verantwoordelijkheid' noemen.
Ontkenning van ongelijkheid
Sociaal gezien onthult Arizona een diep ongelijkwaardige visie. De gevraagde 'inspanningen' zijn nooit neutraal. Ze treffen altijd harder wie afhankelijk is van openbare diensten, wie al onder druk staat, wie geen vermogen heeft, geen marge, geen privénet om op terug te vallen.
Arizona organiseert een verschuiving van risico's naar gezinnen en naar de werkende bevolking
Deze regering selecteert. Ze sorteert. Ze organiseert een verschuiving van risico's naar gezinnen en naar de werkende bevolking. Achter technocratische woordenschat schuilt een duidelijke politieke keuze: boekhoudkundige evenwichten beschermen op de rug van dezelfde mensen, in plaats van sociale cohesie te versterken.
Maar een samenleving die precair wordt gemaakt, wordt niet sterker. Ze wordt ongeruster, meer gefragmenteerd, meer blootgesteld aan wantrouwen. En wantrouwen creëert nooit welvaart of stabiliteit. Het creëert woede, terugplooien, breuklijnen.
Arizona beweert te moderniseren. In werkelijkheid breekt het af.
Ontkenning van planetaire grenzen
En precies hier wordt de impasse het gevaarlijkst: ecologisch gezien is Arizona niet alleen onvoldoende. Het is riskant.
We beleven een ongeziene klimaat-, energie- en biodiversiteitscrisis. Dat is geen hypothese meer, maar een feit. Het vraagt een structurele transformatie van onze economie, een langetermijnstrategie, massale investeringen, intelligente planning, en vooral sociale rechtvaardigheid in de transitie.
Toch behandelt Arizona ecologie als een budgettaire variabele. Als een kost. Als een beperking die men moet 'beheren', in plaats van als een collectief project dat men moet bouwen.
Het energiebeleid van minister Bihet (MR) stelt niemand gerust
Het energiebeleid van minister van Energie, Mathieu Bihet (MR), is daarvan het perfecte voorbeeld: voorbij de slogans stelt het niemand gerust. Het overtuigt de economische actoren niet, die nood hebben aan duidelijkheid en stabiliteit. Het stelt de burgers niet gerust, die een betaalbare en betrouwbare energievoorziening willen. Het mobiliseert de krachten van verandering niet, die een ernstige versnelling van hernieuwbare energie verwachten. En het stelt zelfs wie principieel tegen hernieuwbaar is niet tevreden, omdat het geen keuzes maakt, geen richting geeft. Wat overblijft is een energiebeleid van communicatie, tegenstrijdige signalen en aankondigingen zonder samenhangend kompas.
Maar energie is geen terrein voor politieke poses. Energie is soevereiniteit. Het is veiligheid. Het is koopkracht. Het is industrie. Het is volksgezondheid. Het is het vermogen van een land om overeind te blijven wanneer schokken zich opstapelen. Zonder een duidelijke energiestrategie veroordeel je België tot permanente improvisatie. En improviseren in een klimaatcrisis betekent dat je eigenlijk al verloren hebt.
Vandaag weigeren te investeren in de transitie, betekent onze afhankelijkheid van fossiele brandstoffen verlengen, nog zwaardere klimaatschokken ondergaan, autonomie verliezen en achteruitgaan tegenover landen die begrepen hebben dat ecologie een hefboom is voor veerkracht, innovatie en jobs.
Een drievoudige ontkenning, een drievoudige misleiding
Arizona steunt dus op een drievoudige ontkenning: een ontkenning van economische feiten, een ontkenning van sociale ongelijkheid en een ontkenning van planetaire grenzen. Dat is geen voorzichtigheid, dat is gevaarlijk.
Bovendien wordt dat ontkennen verpakt in politieke hardheid: mensen vertellen dat ze de broeksriem moeten aanhalen, terwijl men weigert middelen te halen waar ze wel zitten. Het collectieve verzwakken, terwijl men beweert het algemeen belang te verdedigen.
Het falen van Arizona zit ingebakken in zijn logica. Je bouwt geen toekomst met recepten uit het verleden. Je beantwoordt systeemcrisissen niet met instrumenten die ontworpen zijn voor een wereld die niet meer bestaat.
Je bouwt geen toekomst met recepten uit het verleden
België verdient beter dan een regering van misleiding en sociale afbraak. België verdient een regering van transformatie: een strategische staat, versterkte openbare diensten, echte fiscale rechtvaardigheid en een ecologische transitie die versnelt, gepland is en sociaal rechtvaardig verloopt.
Arizona beweert te besturen met strengheid. In werkelijkheid bestuurt het vanuit pure ideologie.
En vandaag ligt de misleiding open en bloot.