De sirenenzang van het rechts-populisme betovert iedereen, ook een aantal van mijn progressieve vrienden. Hoe komt dit toch?
Een tijdje geleden schreef ik op Facebook een stukje over een fenomeen dat me bijzonder fascineert. Ik heb al een tijd de indruk dat heel wat progressieven – waaronder mensen die ik altijd geapprecieerd heb – afgegleden zijn naar een populistisch discours dat deels overlapt met het rechts-populisme.
Soms lees je dat enkel tussen de lijnen, maar vaak lijkt het om een radicale omslag te gaan waarbij vrienden van weleer plots rabiate antivaxers zijn geworden, blanke supremacisten als Charlie Kirk verheerlijken, het Trump-regime ‘toch niet zo slecht vinden’, de EU omschrijven als een dictatuur, al dat gezeur over gender zo...