De euthanasiewet verliest al jaren haar menselijkheid in de wachtkamer van de politiek en ik vrees dat de regering-De Wever deze zomer het dossier opnieuw in de koelkast zal steken.
Op 23 november 2020 stierf mijn grote held, mijn liefste papa Jan Ceuleers. Niet door de fysieke aftakeling van de ziekte van Alzheimer waaraan hij leed. Hij stierf door de angst voor een wet die weigerde hem bescherming te bieden op het moment dat hij zichzelf zou verliezen. Sindsdien is het mijn missie om die wet te veranderen. Ik strijd voor een uitbreiding van de euthanasiewet, zodat mensen met verworven wilsonbekwaamheid - waaronder dementie valt - via een voorafgaande wilsverklaring de regie over hun eigen einde kunnen behouden.
Vandaag sta ik nog altijd op diezelfde barricaden. De maatschappelijke noodzaak is...