De dood van Semira Adamu in 1998 veranderde niet plots het migratiebeleid. Maar ze maakte zichtbaar wat al jaren bestond: netwerken van solidariteit, zorg en verzet die vanuit Gent mee de strijd van sans-papiers droegen.
Waar je was, wat je deed, hoe laat het was toen je het hoorde? Sommige momenten branden zich vast. Voor wie in de jaren 1990 politiek bewust was, is 22 september 1998 zo'n datum. Die dag liet de rijkswacht Semira Adamu tijdens een uitzettingspoging sterven.
Vaak wordt gezegd dat haar dood 'iets veranderde'. Maar wat precies? Niet het uitwijzingsbeleid, de gesloten centra of het wantrouwen. Wat veranderde, was anders, vertellen betrokkenen: mensen kwamen naar buiten. Netwerken die al jaren in stilte bestonden, werden zichtbaar. Sans-papiers namen het woord. Zelforganisaties, pastoors, studenten, advocaten en buurtbewoners kruisten elkaar op de barricades.
Semira...