Log in

Hoe we grote instellingen zijn gaan wantrouwen

Achter het vrolijke verhaal over participatiesamenleving gaat een onbereflecteerd wantrouwen schuil jegens formele verbanden en grotere organisaties. De participatiesamenleving is dan het informele alternatief: zelf doen, burgerinitiatieven, vrijwilligerswerk en mantelzorg. Er is te weinig aandacht voor ook schaduwzijden van informele organisatie, zoals toenemende ongelijkheid en overbelasting. Echte participatie vereist een beter evenwicht tussen formele en informele verbanden.

Empathie is (niet altijd) fantastisch

Goed doen is geen zaak van links alleen
Ignaas Devisch
Empathie kan een gevaarlijk wapen zijn
Bieke Verlinden
Hoe we grote instellingen zijn gaan wantrouwen
Evelien Tonkens
Begrip voor gast én gastsamenleving
Patrick Loobuyck
De ontmenselijking van de werkzoekende
Steven Genbrugge
Is er nog tijd voor de patiënt?
Rik Thys

De participatiesamenleving, wie zou daar tegen willen zijn? Wie is er nu tegen een samenleving waarin iedereen een bijdrage kan leveren? Waarin iedereen kan deelnemen aan het maatschappelijk verkeer? Toen de Nederlandse koning Willem-Alexander in 2013 de participatiesamenleving omarmde, was ik meteen enthousiast. Ja, laten we eindelijk eens zorgen dat iedereen volwaardig mee kan doen! Laten we de term niet cynisch terzijde schuiven, maar hem uiterst serieus nemen. De Nederlandse koning zette de participatiesamenleving tegenover de 'klassieke' verzorgingsstaat. Die term 'klassiek' suggereerde dat er een alternatieve, niet-klassieke verzorgingsstaat mogelijk is die je dan ook participatiesamenleving zou kunnen noemen.

We zijn...

Samenleving en politiek, Jaargang 25, 2018, nr. 2 (februari), pagina 23 tot 27